,,Berserk" - Paweł Majka

Książka Pawła Majki od pierwszych stron wydawała mi się interesująca. Nie siedzę w klimatach post apokaliptycznych i może dlatego ,,Berserk" wydał mi się czymś nowym, oryginalnym i ciekawym, ale z pewnością osoby, które czytają ten gatunek, będą zaintrygowane tytułem. Wykreowany przez pisarza świat po okropnej katastrofie jest starannie przemyślany, tak samo jak tragedia, która spotkała ludzkość.
Bohaterów poznajemy zaraz po zakończeniu się ,,berserka" - tajemniczego szału, który ogarnął ludzi. Ci zaczęli w okrutny sposób się mordować bez opamiętania. Gdy szał przeszedł, tylko garstka ludzi na całym świecie przetrwała i zaczęła odbudowywać zniszczoną cywilizacje.
Wszystko to napisane jest w sposób interesujący i ciekawy. Zarówno reakcje ludzi, którzy docierają do tego, co właściwie się stało podczas berserku, jak i tworzenie naszego świata na nowo. Przemyślane zostało zachowanie ludzi z różnych grup i z różnym nastawieniem, w skutek czego poznajemy kilka zgromadzeń - Dbających o przyszłość Strażników, Nomadów podróżujących po zdziesiątkowanym świecie, Pokutników, wierzących, że trafili do piekła i muszą zapłacić za grzechy i kilka innych organizacji.
Ciekawy pomysł, dobrze przemyślany świat, świetna psychika bohaterów i interesująca fabuła wciąga od pierwszych stron. Pytanie więc, co może pójść nie tak?
Jak się okazuje, dużo za dużo, bym mogła dać ocenę wyższą niż 4/10. Mniej więcej w połowie fabuły, czytanie stało się mordęgą i z ulgą skończyłam książkę po prawie pół roku od jej kupienia, po wielokrotnym odkładaniu jej na bok.
Bohaterów w książce jest kilka, ale zdecydowanie najgłówniejszym jest niejaki Rafał - całkiem bystry mężczyzna, który dobrze dostosowuje się do nowej sytuacji, znajduje schron, zbiera jedzenie i wszystkie środki potrzebne do przeżycia. Pomaga też ludziom. Podczas berserku ocalił dziewczynkę, a ta przeżyła do końca szaleństwa i zapewniała mu możliwość zbliżenia się do miejsc, gdzie chowały się dzieci. Poszukująca ich rodzina mogła zgłosić się do Rafała i poprosić go o pomoc. Tak właśnie zrobiła Lucyna - druga istotna bohaterka.
Lucyna jako postać miała spory potencjał. Szkoda tylko, że zrobili z niej postać przesadzoną i irytującą. Tajemniczy ,,blask", który dostrzega w niektórych ludziach, a jest rzekomo mutacją po berserku jest tak samo przesadzony, co nieprzemyślany. Do samego końca nie mamy pojęcia co to właściwie jest, jak się wykształciło, a to wszystko wydaje się wprowadzone tylko po to, by podkreślić wagę i fantastyczność niektórych postaci.
Mimo że jest dorosłą kobietą, ta zachowuje się gorzej niż dziecko. Zatrudnia Rafała do poszukiwania swojej siostry, ale nie może iść z nim do kryjówek dzieci, które są nieufne wobec dorosłych i mogą w ramach samoobrony po prostu obu ich zabić. Mimo to, Lucyna i tak naraża powodzenie zadanie, niemalże śledząc Rafała. Jak się okazuje, nie zaprzepaściła szans na znalezienie swojej siostry tylko dzięki szczęściu. Takiej lekkomyślności można się spodziewać po dziecku, ale nie dorosłej kobiecie, która dodatkowo przeżyła szaleństwo berserku i była na tyle inteligentna, by poradzić sobie w post apokaliptycznym świecie. 
Następnie poznajemy Kaśkę - nastoletnią dziewczynkę, która sprawiała, że miałam ochotę wrzucić książkę do ogniska. To ją ocalił Rafał z berserku i to ona pomaga mu w poszukiwaniach dzieci. Sama jest jednym z nich, więc może bez obaw podejść do wszystkich schronów, gdzie te się ukrywają. Pierwsze czego się o niej dowiadujemy, to to, że ma ona jakiś niesamowity blask, który dostrzega tylko Lucyna. Czytelnik dostaje informacje o niesamowitości Kasi podkreślone tak mocno, że aż robi się niedobrze. Szczególnie, że jej niesamowitość przeplata się z tą Lucyny, dając nam postacie tak nierealne i sztuczne, że to aż boli.
Następne rozdziały pisane są z punktu widzenia nastolatki. I autentycznie, czytając te fragmenty miałam przed oczami pierwsze opowiadania początkujących autorek. Zaskakujące, jak te fragmenty odbiegają jakościowo od całej reszty. Pisarz próbuje nam wmówić, jak niesamowita, inteligentna i bystra jest Kasia, ale każdy jej ruch coraz bardziej temu przeczy. Zachowuje się dziecinnie, infantylnie i bezmyślnie. Przy każdym jej poczynaniu zastanawiałam się, jak ma ona przeżyć berserk. Ale w momencie, gdy krzyczała na ratującego ją przyjaciela, że ją chroni, kiedy tuż obok przebiegali owładnięci żądzą mordu ludzie z nadzwyczaj rozwiniętym słuchem, sama życzyłam im śmierci.
Bezsensów w kreowaniu jej postaci było więcej. Przed przyjaciółmi próbowała udawać pewną siebie, gotową do mordowania w obronie i jedyną gotową do stanowczych ruchów, ale wystarczyło, że przestała znajdować się w towarzystwie swoich równolatków, a zaczynała przypominać zachowaniem bardziej dziesięciolatka. Dziecinna, zazdrosna i ekscytująca się najbardziej bezsensownymi rzeczami, doprowadzała mnie do istnej furii. Najgorsze w tym było to, że Paweł Majka do końca próbuje nam wmówić, że jest to postać charyzmatyczna, interesująca i bystra. Niestety, to tylko bardziej pogłębiało moją frustracje do tej dziewczyny. I gdyby to była postać poboczna, myślę, że aż tak bardzo nie wpływałaby na moją ocenę. Jednak w pewnym momencie zarówno ona jak i Lucyna stają się nieodzownymi postaciami wszystkich rozdziałów, gdzie występuje Rafał.
A szkoda, bo w książce jest wiele postaci, które zasłużyły na dużo więcej miejsca w fabule. Jak chociażby próbujący odbudować cywilizacje, inteligentny i charyzmatyczny ,,Kapitan", jak był nazywany przez swoich ludzi, czy chociażby jego podwładni. Były to naprawdę ciekawe wątki, które w pewnym momencie stały się jedynym powodem, dla którego decydowała się sięgać do ,,Berserk".
Podsumowując - książka mogłaby być naprawdę interesująca i rewelacyjna. Parę płytkich, nieprzemyślanych postaci i chęć zrobienia z głównego bohatera ojca tępo napisanej, ale cudownie przedstawionej nastolatki, zniszczyło mi całą przyjemność z czytania. Dobra książka post apo stała się nudnym, monotonnym, irytującym dramatem rodzinnym, którego skończenie wymagało ode mnie naprawdę dużo samozaparcia.

ocena - 4/10

,,Chiński kopciuszek"- Adeline Yen Mah

,,Chiński kopciuszek" autorstwa Adeline Yen Mah to z pewnością nie jest ksiązka typowa. Nie jest to też typowa autobiografia. Szczerze mówiąc, mnie osobiście nigdy nie interesował ten gatunek. Wydawał mi się o tyle mało interesujący, że zawsze uważałam życie osób z świata wykreowanego za dużo ciekawsze niż realne życie kogokolwiek z nas. Cóż, po przeczytaniu tej książki, zmieniłam zdanie.
Na ,,chińskiego kopciuszka" natrafiłam całkowicie przypadkiem, ale ta wciągnęła mnie już od pierwszych stron.
Wiele osób pewnie orientuje się jak wygląda życie w Chinach. W tym wielkim kraju ciężko znaczyć cokolwiek więcej niż reszta ogromnego, szarego tłumu. Jeszcze mniej szanowane są tam dziewczyny, których życie, o ile nie kończy się tragicznie w pierwszych godzinach, może być istnym piekłem. Przez takie piekło przeszła właśnie Adeline, której historia często wyciskała łzy z oczu.
Główna bohaterka i jednocześnie autorka tej książki, wśród rodziny była najniżej w hierarchi. Najmłodsza wśród rodzeństwa nie mogła liczyć na szacunek żadnego z czterech starszych braci, ani siostry. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej, gdy tak jak w bajce, do której odwołuje się tytuł, matka Adeline umarła, a jej ojciec związał się z inną kobietą. Dwójka dzieci, które z nią miał, oczywiście były ważniejsze od dzieci z pierwszego małżeństwa, a zwłaszcza, od najmłodszej dziewczynki.
Historia Adeline z każdą stroną robi się coraz bardziej tragiczna. Pogardzana przez całą rodzinę, nie mogła liczyć na nikogo. Ciężko uwierzyć, że mała dziewczynka może być tak okrutnie traktowana.
Przez całą książkę ze strony na stronę poznajemy coraz bardziej tragiczne przeżycia, które są tym boleśniejsze, gdy przypominamy sobie, że dotyczą one dziecka.
Bohaterka nie tylko była odrzucona przez rodzinę, ale też, chociaż była otwartą i lubianą dziewczynką, nie mogła nawet liczyć na przyjaciół. Macocha zabraniała jej odwiedzać czy zapraszać do domu kogokolwiek ze znajomych dziewczynki. Miało się wrażenie, że jedyne co chce przez to zyskać, to tyllko zniszczyć umysł i tak już poszkodowanego dziecka.
Mogłabym długo wymieniać rzeczy, przez które przeszła Adeline w ciągu życia. Jak bardzo nie obchodziła nikogo, gdy każdego dnia musiała, bez względu na pogodę, pokonywać długą drogę do i ze szkoły, chociaż młodsze rodzeństwo jeździło taksówkami, podobnie jak macocha, jak zostawała ganiona na to, że ma przyjaciół, którzy chcą jej pomóc i podwożą ją do domu, jak praktycznie znęcali się nad nią psychicznie i na każdym kroku jej pokazywali, jak bardzo nic nie znaczy. To wszystko jednak składa się na książkę i gdybym miała wymieniać dalej, pewnie zdradziłabym całą fabułę, a dużo lepiej przejść przez to samemu.

Mimo tego, że cała opowieść jest bardzo krótka, ilość przekazanego w niej bólu, naprawdę potrafi chwycić za serce. Ciężko co prawda postawić się w sytuacji Adeline, bo trudno uwierzyć, że ktoś może tyle wycierpieć, ale czytając jej opowieść, można poczuć się naprawdę z nią związanym. Ja osobiście, między kolejnymi atakami żalu i współczucia, miałam ochotę cofnąć się do czasów dzieciństwa, odnaleźć Adeline i pomóc jej wydostać się z tego piekła.

Pod koniec autorka przedstawia nam historię chińskiego kopciuszka, która dość mocno różni się od naszej i osobiście dużo bardziej mi się podoba. Wyjaśnia też doskonale tytuł, który właściwie dopiero wtedy nabiera sensu.
Jeżeli znacie tę historię, możecie mniej więcej dopasować ją do historii bohaterki, chociaż tutaj nawet zakońćzenie nie jest tak cudowne, jak w bajce. Jeżeli zaś nie znacie oryginalnej historii chińskiego kopciuszka, polecam najpierw sięgnąć po jego autobiograficzny odpowiednik, który, chociaż niesamowicie bolesny, chwyta za serce, sprawia, że łzy cisnął się do oczu, a oprócz tego czyta się bardzo szybko. Co prawda do ostatnich stron nawet nie myślałam o tym, że Adeline po tym wszystkim miała jeszcze siłę, by stanąć na nogi i udało jej się nawet napisać książkę. Jej historia jest tak niewiarygodnie bolesna, że ciężko uwierzyć, że jest prawdziwa. Przypomina bardziej wymyślony przez bardzo kreatywnego pisarza dramat. Mówi się, że życie tworzy najbardziej kreatywne scenariusze, ale w tym wypadku wolałabym, żeby ,,Chiński kopciuszek" pozostał tylko fikcją literacką.

ocena 7/10