,,Chiński kopciuszek" autorstwa Adeline Yen Mah to z pewnością nie jest ksiązka typowa. Nie jest to też typowa autobiografia. Szczerze mówiąc, mnie osobiście nigdy nie interesował ten gatunek. Wydawał mi się o tyle mało interesujący, że zawsze uważałam życie osób z świata wykreowanego za dużo ciekawsze niż realne życie kogokolwiek z nas. Cóż, po przeczytaniu tej książki, zmieniłam zdanie.
Na ,,chińskiego kopciuszka" natrafiłam całkowicie przypadkiem, ale ta wciągnęła mnie już od pierwszych stron.
Wiele osób pewnie orientuje się jak wygląda życie w Chinach. W tym wielkim kraju ciężko znaczyć cokolwiek więcej niż reszta ogromnego, szarego tłumu. Jeszcze mniej szanowane są tam dziewczyny, których życie, o ile nie kończy się tragicznie w pierwszych godzinach, może być istnym piekłem. Przez takie piekło przeszła właśnie Adeline, której historia często wyciskała łzy z oczu.
Główna bohaterka i jednocześnie autorka tej książki, wśród rodziny była najniżej w hierarchi. Najmłodsza wśród rodzeństwa nie mogła liczyć na szacunek żadnego z czterech starszych braci, ani siostry. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej, gdy tak jak w bajce, do której odwołuje się tytuł, matka Adeline umarła, a jej ojciec związał się z inną kobietą. Dwójka dzieci, które z nią miał, oczywiście były ważniejsze od dzieci z pierwszego małżeństwa, a zwłaszcza, od najmłodszej dziewczynki.
Historia Adeline z każdą stroną robi się coraz bardziej tragiczna. Pogardzana przez całą rodzinę, nie mogła liczyć na nikogo. Ciężko uwierzyć, że mała dziewczynka może być tak okrutnie traktowana.
Przez całą książkę ze strony na stronę poznajemy coraz bardziej tragiczne przeżycia, które są tym boleśniejsze, gdy przypominamy sobie, że dotyczą one dziecka.
Bohaterka nie tylko była odrzucona przez rodzinę, ale też, chociaż była otwartą i lubianą dziewczynką, nie mogła nawet liczyć na przyjaciół. Macocha zabraniała jej odwiedzać czy zapraszać do domu kogokolwiek ze znajomych dziewczynki. Miało się wrażenie, że jedyne co chce przez to zyskać, to tyllko zniszczyć umysł i tak już poszkodowanego dziecka.
Mogłabym długo wymieniać rzeczy, przez które przeszła Adeline w ciągu życia. Jak bardzo nie obchodziła nikogo, gdy każdego dnia musiała, bez względu na pogodę, pokonywać długą drogę do i ze szkoły, chociaż młodsze rodzeństwo jeździło taksówkami, podobnie jak macocha, jak zostawała ganiona na to, że ma przyjaciół, którzy chcą jej pomóc i podwożą ją do domu, jak praktycznie znęcali się nad nią psychicznie i na każdym kroku jej pokazywali, jak bardzo nic nie znaczy. To wszystko jednak składa się na książkę i gdybym miała wymieniać dalej, pewnie zdradziłabym całą fabułę, a dużo lepiej przejść przez to samemu.
Mimo tego, że cała opowieść jest bardzo krótka, ilość przekazanego w niej bólu, naprawdę potrafi chwycić za serce. Ciężko co prawda postawić się w sytuacji Adeline, bo trudno uwierzyć, że ktoś może tyle wycierpieć, ale czytając jej opowieść, można poczuć się naprawdę z nią związanym. Ja osobiście, między kolejnymi atakami żalu i współczucia, miałam ochotę cofnąć się do czasów dzieciństwa, odnaleźć Adeline i pomóc jej wydostać się z tego piekła.
Pod koniec autorka przedstawia nam historię chińskiego kopciuszka, która dość mocno różni się od naszej i osobiście dużo bardziej mi się podoba. Wyjaśnia też doskonale tytuł, który właściwie dopiero wtedy nabiera sensu.
Jeżeli znacie tę historię, możecie mniej więcej dopasować ją do historii bohaterki, chociaż tutaj nawet zakońćzenie nie jest tak cudowne, jak w bajce. Jeżeli zaś nie znacie oryginalnej historii chińskiego kopciuszka, polecam najpierw sięgnąć po jego autobiograficzny odpowiednik, który, chociaż niesamowicie bolesny, chwyta za serce, sprawia, że łzy cisnął się do oczu, a oprócz tego czyta się bardzo szybko. Co prawda do ostatnich stron nawet nie myślałam o tym, że Adeline po tym wszystkim miała jeszcze siłę, by stanąć na nogi i udało jej się nawet napisać książkę. Jej historia jest tak niewiarygodnie bolesna, że ciężko uwierzyć, że jest prawdziwa. Przypomina bardziej wymyślony przez bardzo kreatywnego pisarza dramat. Mówi się, że życie tworzy najbardziej kreatywne scenariusze, ale w tym wypadku wolałabym, żeby ,,Chiński kopciuszek" pozostał tylko fikcją literacką.
ocena 7/10
Na ,,chińskiego kopciuszka" natrafiłam całkowicie przypadkiem, ale ta wciągnęła mnie już od pierwszych stron.
Wiele osób pewnie orientuje się jak wygląda życie w Chinach. W tym wielkim kraju ciężko znaczyć cokolwiek więcej niż reszta ogromnego, szarego tłumu. Jeszcze mniej szanowane są tam dziewczyny, których życie, o ile nie kończy się tragicznie w pierwszych godzinach, może być istnym piekłem. Przez takie piekło przeszła właśnie Adeline, której historia często wyciskała łzy z oczu.
Główna bohaterka i jednocześnie autorka tej książki, wśród rodziny była najniżej w hierarchi. Najmłodsza wśród rodzeństwa nie mogła liczyć na szacunek żadnego z czterech starszych braci, ani siostry. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej, gdy tak jak w bajce, do której odwołuje się tytuł, matka Adeline umarła, a jej ojciec związał się z inną kobietą. Dwójka dzieci, które z nią miał, oczywiście były ważniejsze od dzieci z pierwszego małżeństwa, a zwłaszcza, od najmłodszej dziewczynki.
Historia Adeline z każdą stroną robi się coraz bardziej tragiczna. Pogardzana przez całą rodzinę, nie mogła liczyć na nikogo. Ciężko uwierzyć, że mała dziewczynka może być tak okrutnie traktowana.
Przez całą książkę ze strony na stronę poznajemy coraz bardziej tragiczne przeżycia, które są tym boleśniejsze, gdy przypominamy sobie, że dotyczą one dziecka.
Bohaterka nie tylko była odrzucona przez rodzinę, ale też, chociaż była otwartą i lubianą dziewczynką, nie mogła nawet liczyć na przyjaciół. Macocha zabraniała jej odwiedzać czy zapraszać do domu kogokolwiek ze znajomych dziewczynki. Miało się wrażenie, że jedyne co chce przez to zyskać, to tyllko zniszczyć umysł i tak już poszkodowanego dziecka.
Mogłabym długo wymieniać rzeczy, przez które przeszła Adeline w ciągu życia. Jak bardzo nie obchodziła nikogo, gdy każdego dnia musiała, bez względu na pogodę, pokonywać długą drogę do i ze szkoły, chociaż młodsze rodzeństwo jeździło taksówkami, podobnie jak macocha, jak zostawała ganiona na to, że ma przyjaciół, którzy chcą jej pomóc i podwożą ją do domu, jak praktycznie znęcali się nad nią psychicznie i na każdym kroku jej pokazywali, jak bardzo nic nie znaczy. To wszystko jednak składa się na książkę i gdybym miała wymieniać dalej, pewnie zdradziłabym całą fabułę, a dużo lepiej przejść przez to samemu.
Mimo tego, że cała opowieść jest bardzo krótka, ilość przekazanego w niej bólu, naprawdę potrafi chwycić za serce. Ciężko co prawda postawić się w sytuacji Adeline, bo trudno uwierzyć, że ktoś może tyle wycierpieć, ale czytając jej opowieść, można poczuć się naprawdę z nią związanym. Ja osobiście, między kolejnymi atakami żalu i współczucia, miałam ochotę cofnąć się do czasów dzieciństwa, odnaleźć Adeline i pomóc jej wydostać się z tego piekła.
Pod koniec autorka przedstawia nam historię chińskiego kopciuszka, która dość mocno różni się od naszej i osobiście dużo bardziej mi się podoba. Wyjaśnia też doskonale tytuł, który właściwie dopiero wtedy nabiera sensu.
Jeżeli znacie tę historię, możecie mniej więcej dopasować ją do historii bohaterki, chociaż tutaj nawet zakońćzenie nie jest tak cudowne, jak w bajce. Jeżeli zaś nie znacie oryginalnej historii chińskiego kopciuszka, polecam najpierw sięgnąć po jego autobiograficzny odpowiednik, który, chociaż niesamowicie bolesny, chwyta za serce, sprawia, że łzy cisnął się do oczu, a oprócz tego czyta się bardzo szybko. Co prawda do ostatnich stron nawet nie myślałam o tym, że Adeline po tym wszystkim miała jeszcze siłę, by stanąć na nogi i udało jej się nawet napisać książkę. Jej historia jest tak niewiarygodnie bolesna, że ciężko uwierzyć, że jest prawdziwa. Przypomina bardziej wymyślony przez bardzo kreatywnego pisarza dramat. Mówi się, że życie tworzy najbardziej kreatywne scenariusze, ale w tym wypadku wolałabym, żeby ,,Chiński kopciuszek" pozostał tylko fikcją literacką.
ocena 7/10
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz